Od kiedy mierniki mocy zostały wprowadzone do kolarskiego peletonu podlegają ciągłej ewolucji, zresztą jak cały osprzęt. Pierwotnie były wyjątkowo drogie i dostępne tylko w laboratoriach sportowych. Z czasem zaczęły być coraz dokładniejsze, tańsze w produkcji i bardziej intuicyjne w montażu i użytkowaniu.

Miernik mocy jest w zasadzie zestawem tensometrów (czujników mierzących napięcia materiału). Zbierają one informacje na temat odkształceń elementu roweru, na który działają siły kolarza. Po odpowiedniej analizie tych parametrów otrzymujemy informację zwrotną w postaci „mocy” i możemy tę informację wykorzystać podczas treningu oraz zawodów.

Po odpowiedniej analizie danych z miernika, otrzymujemy informacje potrzebne podczas treningów czy zawodów.

Pierwsze mierniki były zlokalizowane w okolicy pająka prawego ramienia mechanizmu korbowego. Z czasem inżynierowie pracujący nad sposobem mierzenia mocy w kolarstwie zaczęli szukać lepszych miejsc do dokonywania pomiaru. W kilkudziesięcioletniej historii rozwoju mierników mocy kolarze oprócz wspomnianych wcześniej mierników w pająku mechanizmu korbowego, mieli do czynienia z miernikami zainstalowanymi w piastach, pedałach, ramionach korby, na ramach rowerów, kierownicach (estymujące wartość mocy na podstawie takich parametrów jak prędkość, płaszczyzna czołowa i siła wiatru).

Część wynalazków okazała się ewolucyjnym zaułkiem. Reszta podlega dalszemu rozwojowi i dzisiaj na rynku istnieje kilka typów mierników mocy, które różnią się ze względu na miejsce instalacji na rowerze. Do najpopularniejszych typów mierników mocy należą:

  • pedały z pomiarem mocy,
  • mierniki w pająku prawego ramienia korby,
  • zlokalizowane przy zębatkach mechanizmu korbowego,
  • umieszczone w ramieniu (lub ramionach) mechanizmu korbowego,
  • pomiar mocy wbudowany w tylną piastę.
W różnych rodzajach treningów kolarskich sprawdzają się różne mierniki mocy.

Istotnym kryterium różnicującym mierniki mocy jest to, czy przekazywana rowerzyście informacja jest zbierana z jednego czy dwóch czujników. Więcej sensorów pozwala na porównanie mocy generowanej przez lewą i prawą nogę. Taka informacja zwiększa ilość dostępnych dla użytkownika danych (rozkład mocy lewa/prawa). Jednak wbrew pozorom nie jest w treningu opartym o pomiar mocy najważniejsza.

Typy mierników mocy – jaki wybrać

W przypadku amatorów kolarstwa szosowego korzystających z jednego roweru (wliczając w to jeden zestaw kół), korzystanie z pomiaru mocy zamontowanego w piaście tylnego koła jest bezproblemowe. Zdecydowanie inaczej wygląda sytuacja, gdy z pomiaru mocy chce korzystać bardziej zaawansowany kolarz szosowy, górski lub triathlonista. W tych przypadkach zawodnicy mogą swoje rowery zmieniać dość często. Jednocześnie nie mają możliwości korzystania z pomocy mechaników. To czy miernik mocy można łatwo przemieścić między rowerami staje się bardzo istotne. Najłatwiejszym w przemieszczaniu typem miernika jest pomiar zlokalizowany w jednym lub dwóch pedałach.

Jazda z miernikiem mocy, może być szczególnie przydatna podczas przygotowań do triathlonu.

Takie rozwiązanie z pewnością sprawdzi się wśród triathlonistów posiadających rowery szosowe oraz triathlonowe (startowe) oraz wśród kolarzy trenujących naprzemiennie na różnych rowerach (np. w zależności od sezonu). Trzeba podkreślić, że póki co producenci nie zaprezentowali jeszcze mierników mocy zintegrowanych z pedałami systemu SPD, czyli dla rowerów górskich. Mierniki mocy zlokalizowane w okolicy mechanizmu korbowego, wymagają trochę więcej manipulacji przy rowerze. Jednak w przypadku miernika zlokalizowanego w jednym (lewym) z ramion mechanizmu, jest to jak najbardziej możliwe. Trochę trudniejszy jest demontaż całego mechanizmu korbowego i często dany zestaw może nie być kompatybilny z różnymi rowerami.

Sterownik

Sam miernik mocy to nie wszystko co jest potrzebne by wprowadzić swój trening na wyższy poziom. Konieczny jest także odpowiedni sprzęt elektroniczny, który pozwoli na odczytywanie wartości jakie zbierają czujniki.

Aktualnie znakomita większość kolarzy korzysta z elektroniki pozwalającej na zbieranie danych z różnych czujników – prędkości, kadencji, tętna. Wiele z tych czujników opiera się na bezprzewodowej komunikacji w postaci protokołu ANT+ lub Bluetooth Smart. Najczęściej pozwala na bardzo łatwe podłączenie miernika do monitora aktywności umieszczonego na kierownicy.